Reisverslag Huwelijksreis 18 mei 2007 – 3 juni 2007

Vooraf :

16 mei :
getrouwd in Hoogstraten

17 mei :
ontbijt Maxburg, gedag Roskam, Karelboomstraat opruimen en kadootjes /kaartjes uitpakken, koffers pakken…

18 mei foto 1 - 5

7h00 – 9h00 naar Brussel met Rexton, auto geparkeerd in garage Lexitech waarna Talli ons is komen ophalen om ons naar het vliegveld te brengen.
16h00 lokale tijd aankomst in Ben Gurion.
17h00 auto opgehaald en vertrek naar Had Ness, Guesthouse Dafna in het Noorden van Israel.
20h00 aankomst en stikkapot, honger en onder de indruk van :

Onze guestmadam, Daphna wou ons uitnodigen om bij haar de Shabbatmaaltijd te delen, maar daar hadden we even geen zin in. Dus besloot ze om ons eten te komen brengen (eerste keer gekookt voor mijn man... )

19 mei foto 6 - 14

Fris opgestaan (hm hm) en lekker op tijd vertrokken op onze ontdekkingstocht. Had Ness is in de Golan, maar eigenlijk aan de voet van het Plateau. Omdat we best wel gaar waren zijn we maar op de vlakte gebleven rond de Kinneret (het meer van Tiberias/ Galilea).
Dit gebied is belangrijk voor de Christenen omdat Jezus hier over het water heeft gelopen en best wel veel wonderen verricht zou hebben. De Orthodoxe kerk in Capernaum met roze koepel is hier een voorbeeld van. Orthodox Church Tiberias.doc

We hebben ook een spa gezien die gesloten was en strandjes aan het meer in een quickie bezocht. Omdat het Shabbat was waren alle winkels gesloten en s'avonds zouden ze ook niet meer open gaan (in tegenstelling tot de big city Tel Aviv), zijn we maar boodschapjes gaan doen in een night shop in Tiberias. We waren van plan om ergens een plekje uit te zoeken richting Had Nes om de zonsondergang aan te schouwen. Onderweg naar onze mooie zonsondergang een vijftal jeepjes tegengekomen en ik kon me nog herinneren dat we in de buurt waren waar we vorig jaar ook al geparkeerde jeepjes gezien hadden. Bij die meneer gaan vragen of hij wist wie dat waren en daar onze jeeptocht voor de volgende dag voorbereid… Pascal blij en ik ook dat het geregeld was.
Lekker op tijd in ons paradijsje om er s’avonds nog na te genieten. Humus en augurkjes mochten er niet aan ontbreken uiteraard...

20 mei foto 15 - 44

Om 11h komt Motti, onze jeepmeneer ons ophalen voor een tocht van 3 uur rond de Kinneret. Helemaal voorbereid met goede schoenen, Dutch jeeplist petje en rugzak vol met alle benodigdheden (allerlei muggenspul oa) voor een paar uurtjes offroaden.
Door de velden gereden en aan de rand van de Kinneret door riviertjes en zo gereden. Motti stopte af en toe om ons uitleg te geven. Gelukkig wist die de weg omdat de Golan nog vol zit met mijnenvelden die wel afgebakend zijn met duidelijke afschriften en prikkeldraad. Onze eerste echte stop was bij een bunker omgeven door Eucaliptusbomen.
Hij vertelde ons dat toen de Syriers de Golan nog beheersten er een Israelische spion was, Eli Cohen genaamd, die zich vrij hoog in de Syrische rangen bevond. (De Syriers bombardeerden Israel vanuit de Golan vanaf 1948) Ze vertelden hem dat de Syrische soldaten het zo warm hadden rond de Kinneret en in de Golan en vroegen hem of hij een idee had wat ze daaraan konden doen. Hij raadde hun aan bij hun bunkers eucaliptusbomen te planten omdat deze snel groeien en veel schaduw kunnen bieden. Zo konden de Israeli’s jaren later weten op welke plekken ze moesten bombarderen tijdens de 6-daagse oorlog. De Golan is een belangrijk gebied om strategische redenen, maar ook omdat het 30% voorziet in water. Eli Cohen Golan.doc
Bij onze tweede stop heeft Motti ons een stukje van het paradijs laten zien, met name een verscholen riviertje achter de bomen waar Pascal en hij een verfrissende duik zouden nemen. Volgens Pascal was het water ijskoud, dus is hij er niet echt lang in gebleven...
Daarna hadden we recht op muntthee en ook maar gelijk onze overnachting voor de volgende dag geregeld via kennissen van hem.
Na de middag nog even onze mailtjes checken bij Motti thuis, email adressen uitgewisseld en helemaal uitgeput terug naar ons hutje gekeerd.
Dutje gedaan en toen waren we nog van plan om vanalles te doen, maar ik was nog niet fit. Conclusie: Naar Katsrin om boodschapjes te doen en bbq s'avonds.
Souvenirtjes gekocht, bakjes om onze augurkjes en olijfjes in te kunnen bewaren zelfs. Want Pascal kan tegenwoordig niet meer zonder zijn Polnische augurkjes. (op zijn Pools gezouten augurk)
Alles ook gekocht om een echte bbq te kunnen doen, maar het wegwerpspul dat we gekocht hadden bevatte alles om een snelle hap te kunnen klaarmaken. (ik vermeld dit er even bij, want de hele vakantie hebben we met die dingen en onze boodschappen gezeuld terwijl we dat eigenlijk niet nodig hadden en de laatste dag hebben we alles aan de parkingmeneer gegeven in Tel Aviv. Moraal van het verhaal: veel geshlept voor niets, maar toch bedankt aan de Delhaize voor hun suppersterke diepvrieszakken van 30liter).

In de supermarkt ook een baksteen vlees gekocht die eigenlijk helemaal niet lekker bleek te zijn. If it smells like shit, it looks like shit, then it must be shit...Maar gelukkig hadden ze in de diepvriesafdeling koshere hamburgers en kebab. Met de sausjes erbij: goed gegeten. Uiteraard ook nog een voorraad augurkjes en olijfjes voor Pascal.

Hip hip hoera: we zijn aan het bbqen en alle katten komen er ook even bij en Dafna die met haar hond de andere guesthouse naast ons komt poetsen. Dafna vertelde ons dat de hond een chinese waakhond is die inbrekers bijt in de kuit en niet los laat. Omdat de hond het zo warm had, hebben ze hem geschoren en een leeuwenkapsel getracht te geven. inderdaad het beest zag er niet uit. Elke keer we hem zagen moesten we lipbijten om vooral niet in de lach te schieten...

21 mei foto 45 – 108

Vroeg opgestaan, koffers ingepakt en alle eten gesjlept (augurkjes en olijven incl) naar de koelkast van Dafna. De guesthouse moest vrij zijn, want ze verwachtte gasten voor Shavoet.

Met gebraden hamburgertjes en kebabjes (in de hand kom je door het hele land) als lunchpakket vertrokken naar de Hermon. Het plan was om langs de Syrische grens te rijden naar de noordelijkste berg van Israel. Deze berg is zo een 2120m hoog.
Het plan is ons ook vrij goed gelukt, we hebben windturbines gezien, versterkte legerbasissen, wijngaarden en Druzische dorpjes.

Aan de Hermon een paar fotootjes genomen. Je kan daar in de winter skiën en dat is moeilijk om zich in te beelden in de hitte. Er echt maar eventjes gebleven en we wouden terugkeren via een andere weg. We zijn even in Neve Ativ gestopt. Het dorpje is gelegen aan de top van de berg en je hebt er een prachtig uitzicht. De Moshav (coöperatieve landbouwnederzetting) lijkt op een zwitsers dorpje.... We wouden daar een kofietje drinken, maar alles was toe omdat het toeristische seizoen bij hun nog niet bezig was...balen. Verder gereden en wat zagen onze lodderige ogen een versterkte burcht op een heuvel. Ja hoor daar wouden we heel graag naar toe in die hitte. Enfin moed verzameld en het hele ding tot bezocht….The Nimrod Fortress.doc
Heel indrukwekkend, prachtige uitzichten en terwijl wij daar in de hitte de toerist uithingen hadden we ontzettende medelijden met de bouwers van het fort. Moet geen lolletje geweest zijn om die stenen naar boven te zeulen. Maar het ding staat er nog, vrij stevig, want zelfs na een aardbeving is het niet in elkaar gestort.

Enfin, we konden daar niet al te lang blijven want we moesten om 5 uur ons eten ophalen en naar onze volgende slaapplaats vertrekken. Onderweg nog voorbij kiboets Dafna gereden en hetzelfde weggetje genomen als vorig jaar. We waren er zeker van dat we dat nooit meer zouden terug vinden, dus bij deze zal ik het even vermelden. Het was de 918 van Leavot Habashan naar Gadot. Voorbij de Gadot lookout gereden, waar we vorig jaar de jeepjes hadden zien staan.
Eens alles opgehaald uit Had Nes, hup hup verder naar Moshav Amirim. Het toeval wil dat dat een volledig vegetarische woongemeenschap is en dat op shavoeot er geen vlees gegeten wordt. Pascal helemaal blij... Enfin, doorgereden via Vered Hagalil waar je een prachtig zicht heb op de Kinneret en op Arbel.
Moshav Amirim is gelegen in de Galil tussen Tsfat en Karmi’el. Mij doet het denken aan de Ardennen omdat de omgeving daar heel groen is en het in de zomer hetzelfde gevoel geeft.
Eerst glasje wijn gedronken bij aankomst op een terrasje waar we, terwijl we op onze nieuwe guestmadam wachtten, van het uitzicht genoten.
Alles opnieuw gesjouwd naar ons nieuw Lakoniahutje. Daarna toch grote honger en maar bij de Druzen (http://nl.wikipedia.org/wiki/Druzen ) gaan eten omdat je daar goed vlees kon krijgen.Vroeg bedje in, helemaal op van alle indrukken van de dag.
Even toch nog ons hutje beschrijven. Het lag achter het woonhuis en was nog helemaal nieuw. Het was Feng shui (of zoiets) ingericht. Dit betekent dat alles in harmonie wordt gebracht. Het zag eruit of het in een of ander woonmagazine was… Op de gelijkvloers hadden we een keukentje, een badkamertje met douche en een zitplaats met lekkere sofa om naar tv/dvdtjes te kijken. Boven was dan de slaapkamer met bubbelbad en een toiletje apart…We moesten wel witte slippers aan om naar boven te gaan omdat alles in licht hout bekleed was. Zelfs de bagage moest onder een doek van de guestmadam. Gelijk had ze want je zag alles op die vloer. Het zag er helemaal gelikt uit en in de jacuzzi was er zelfs belichting. Het hele huisje was tot in de details smaakvol en super ingericht. Overal leuke kaarsjes en mooie versieringkjes. In de slaapkamer konden we ook met de afstandsbediening naar muziekje luisteren. We hadden er ook een leuk terrasje aan, dat was de enige plaats waar we dan mochten roken uiteraard.

22 mei foto 109 – 142

Vegetarisch ontbijt en een drukke planning... helemaal naar de grens met Libanon. Maar eerst: augurkjes en wijn halen in Karmi’el. Bij zonsondergang begon Shavoeot dus toch beetje opschieten met boodschappen. Telefoonkaartje gekocht voor in mijn GSM, cdtjes gekocht en zonnebrillen voor Pascal...
Met gekke muziek naar Akko (http://nl.wikipedia.org/wiki/Akko) gereden, via de kust naar Naharia (http://nl.wikipedia.org/wiki/Nahariya) en verder naar Rosh Ha’nikra dat aan de grens met Libanon ligt en het noordelijkste puntje is van Israel aan de Middel-landse zee. Daar het de vooravond was van Shavoeot was alles al toe en konden we niet echt de toerist uithangen. Wel konden we daar naar de kliffen kijken en een warm smirnofje drinken. Terug gereden langs de 70 naar Moshav Amirim. Alles volgens planning want we wouden in onze jacuzzi naar de zonsondergang kijken. Dat is ons nog net gelukt…maar eerst van dichterbij naar het vliegtuig kijken dat in Amirim ter herinnering staat aan een bepaalde gevallen soldaat. Ook de jeepjes van onze gastmeneer verdienen het eens om van dichterbij bekeken te worden. En ja, dan het grote moment, de jacuzzi eens uitproberen. Was geslaagd, je kon alles bedienen vanuit het bad, alleen moest je wachtten om de bubbeltjes in gang te zetten tot het water boven die bubbeltjesmakers was. Heb idd een deel van onze bad-slaapkamer onder water gezet omdat ik mij afvroeg waarvoor het knopje diende. Nou ik kwam er snel achter…
Ik moet hier even vermelden dat ik gedurende onze hele huwelijksreis zowat vanaf 8 uur s'avonds helemaal op was, maar wel om 7 uur s'morgends zo fris als een hoentje aan onze dag wou beginnen (tot groot plezier van Pascal, die liever uitslaapt s'morgends, maar het toch met me eens was dat de ochtenstond goud in de mond heeft...) Dus na ons bubbelervaring was ik voor de verandering weer helemaal uitgeteld.

23 mei foto 143 - 151

Op tijd op gang want ook deze guestmadam had haar hutje op tijd nodig, maar geen paniek, we waren erop voorbereid… We wouden graag even gaan uitrusten aan de kust en deze lieve guestmadam kon ons Dor aanbevelen. Via Haifa zuidelijker gereden via autosnelweg 2, die weinig of geen afritten heeft. Te ver naar het zuiden gereden om dan via de 4 terug naar het noorden te gaan. Dit was dan een les om te onthouden voor de rest van ons leven(beter kijken op de kaart of er wel een afslag bestaat...).
Enfin het resultaat mocht er wel wezen. In Dor wachtte er ons lachwekkende scene's op. Zo kwamen we in een soort camping terecht waar je ook bungalootjes of betonnen iglootjes kon huren. Het speciale aan Dor is dat je echt vlakbij het strand logeert ( maximum zo een 150m)

Na geinformeerd te hebben bij de balie of we zo een bungalootje konden hebben voor een nacht besloten we om eens rond te kijken. Het was mogelijk alleen moesten we tot 17h wachten om erin te kunnen, want alles was volzet. Dus ondertussen in een strandtent gaan zitten en chillen terwijl we naar de mensjes keken. Was leuk, geen 2 personen deden hetzelfde. Iedereen was druk aan het bbqen en alle kinderen liepen alle richtingen uit. Genoeg om naar te kijken. In de strandtent sofa’s waar je in kon zitten, maar ook in kon liggen. De receptie zou me een seintje geven wanneer onze eventuele bungalootje vrij zou zijn, maar ik zag de bui al hangen. Dus even gaan informeren om uiteindelijk een goed uur erna te besluiten dat we maar een ander alternatief moesten zoeken voor die ene nacht... Dat werd dan een B&B in Binjamina. Vlakbij én een hele sympatieke guestmadam. We kregen meteen een kopje thee met kaastaart op haar teras. S’avonds een pizza gaan halen in Pardes Hana (die waarschijnlijk ook wel in onze B&B geleverd had kunnen worden). Enfin, onderweg wel gezien dat er wijngaarden waren die je kon bezoeken, hetgeen dan het plan was voor de volgende dag. Bij nader inzien toch ook wel besloten dat we nog eens zouden proberen om in Dor zo een bungalootje vast te krijgen voor de volgende dag. Laat het geen verrassing wezen: opnieuw uitgeteld gaan slapen en daarmee bedoel ik dan, ik veni vidi vici... ik kwam in mijn bed, ik lag in mijn bed en ik sliep. (ongeveer op 5 sec)

24 mei 154 - 188

Met onze guestmadam wat gesproken bij haar thuis binnen. Ze was een gids en heeft ons bezoekje aan de winery van Tishbi geregeld. Ze was de tante van de vrouw van de eigenaar.(http://www.tishbi.com/) In Tishbi, dat de 6de grootste is van Israel (250+/- in totaal), een ontbijtje gegeten in afwachting van onze rondleiding. Was leuk, onze gids was een Luxemburgse van 30 die nog maar een paar maandjes in Israel woonde. Ons smurfendorpje was hierna onze volgende bestemming waar uiteraard ons bungalootje nog niet klaar was. Maar niet getreurd, ondertussen konden we in de minimarket alles halen om een bbq te doen. Hup hup onze zwembroekjes aan en dan genieten. Nog even mijn witte benen aan de zon proberen te tonen om dan in volle wind aan de bbq te beginnen. Was geslaagd en heel romantisch…

25 mei 189 – 194

Vrijdag, en dat betekent alles snel toe en dus ook liefst op tijd bij onze besteming toekomen. Besloten om op Tel Aviv en Jerusalem in te pikken en naar de Dode Zee te gaan. Via de 2 door Tel Aviv gereden dat op Pascal enorm indruk maakte. Hij vond de hoge gebouwen in Ramat Gan helemaal te gek. De tweede indruk zou achteraf teleurstellend zijn voor hem. Uiteraard verkeerd gereden want ik kon de 20 South niet vinden. Na veel geploeter in het verkeer toch de weg naar Ashdod gevonden. (http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/vie/Ashkelon.html#Ashdod) Daar boodschapjes gedaan in een Russische gigantische supermarkt. Tja, we hadden geen augurkjes meer... Via Ashekolon verder gereden via Arad naar de Dode Zee. http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/vie/Ashkelon.html#Ashkelon http://en.wikipedia.org/wiki/Arad,_Israel Aan de dode zee is een hotelresort in Ein Bokek. Alles was er vol en de enige kamer die we er nog konden vinden om 20h was in de Novotel. De kamer was niet speciaal, maar het hotel was wel groot en mooi en het zwembad met de spa zagen er heel aantrekkelijk uit. Ook konden we inbegrepen in de prijs er s'avonds eten. Gevolg: heb me opgetoddeld omdat ik hoge verwachtingen had. Tja, we voelden ons lichtelijk teleurgesteld omdat we eerst een goed halfuur moesten wachten om dan in een grote eetzaal te zitten. Om ons te troosten zijn we s’avonds nog een terrasje gaan doen op het hotel.

26 mei foto 195 - 211

Heerlijk, het is Shabat. We mochten de kamer houden tot 16h. Dus eerst ontbeten en dan gaan uitzakken aan het zwembad. Eens in de spa gekeken en in een zwembadje gebadderd waar het water van de dode zee kwam. De rest van de middag aan het zwembad gelegen en gerelaxed. Ook genoodzaakt moeten dutten tijdens de middag op de kamer. Om 15h30 maar alles beginnen in te pakken, want ik kon de kibboets van Ein Gedi maar niet bereiken. De aanhouder wint! Een kamer geregeld en verder gereden naar onze volgende slaapplaats. Geweldige ligging maar verrotte kamers. Zou dat mijn straf geweest zijn voor ons luxe overnachting? Bij de lokale barman iets (veel te veel) gedronken en een lekkere en verzorgde sandwich gekregen. Maar vroeg gaan slapen. Het in slaap vallen viel weeral heel goed mee. Alleen werd ik s’nachts wakker en kon ik maar niet de slaap hervatten want ik was geconfronteerd met het dilemma om de airco uit te doen en de koelkast uit te zetten. Wat een herrie! Pascal die sliep lekker uiteraard en die heeft van mijn gewoel gelukkig niets gemerkt. Arme schat, ik zou hem de volgende ochtend weeral vroeg moeten wakker maken om naar de Massada te gaan.

27 mei foto 212 – 237

En ja, ik was er weer vroeg bij...Massada op de planning. http://nl.wikipedia.org/wiki/Massada Helaas toch vrij laat vertrokken want we konden niet echt alles zien. Eerst toch maar besloten voordat we de kabelbaan zouden nemen om water en hoedjes te kopen. Want veel schaduw zal daar niet te vinden zijn. Ik zag er voor dit bezoek op mijn paasbest uit. Had een groene pareo aan met een roze hemd, paarse kousjes en mijn versleten sportschoentjes, maar ik had wel een leuke hoed. Pascal heeft ook een leuk hoedje gekocht. Hij zag er echt stoer uit met zijn Tsahal hoedje. Uiteindelijk kabel genomen en tot ons grootste plezier goed aangekomen boven. Ik zal niemand verrassen als je het in de woestijn rond de middag erg erg warm hebt. Pascal vond het allemaal super geweldig en was er maar moeilijk weg te krijgen. Gelukkig voor mij moesten we de kamer ontruimen, want ik denk dat ik anders beneden in de airco op hem gewacht zou hebben. Was echt uitgeteld... Maar mijn man weet voor zijn vrouwtje te zorgen. Na de kamer te hebben ontruimd even wat eten en dan een duikje nemen in het zwembad. Wat een gewaarwording zeg. Je zwemt daar in het midden van de woestijn met zicht op de bergen en palmboompjes. Het enige groene in de buurt is dus hetgeen dat je op de kibboets ziet. De rest is helemaal dor en eigenlijk echt woestijnachtig. De kleuren komen dan altijd nog meer indrukwekkend over op mij. Ben er nu al een paar keer geweest, maar dat zal me toch wel altijd blijven verbazen daar. Na onze duik, doorgereden naar Jeruzalem via Qumran. Daar zijn we dan even in de souvenirshop geweest zodat we een volle indruk konden opdoen van hetgeen dat we er zouden missen... In Jeruzalem een leuk hotelletje gevonden dicht bij Perla (German Colony). S'avonds nog even afgesproken en deze dag was dan ook weer voorbij. De vakantie gaat naar ons gevoel veel te snel voorbij. Gelukkig genieten we er met volle teugen van. De dag nog even afsluiten in de bar van het hotel omdat we geen koelkast hebben waar we onze wijn fris kunnen houden. Voorbereiden op de volgende dag, mn Jad Vashem… of het holocaust museum.

28 mei foto 238 – 261

Lekker geslapen, maar toch alles opnieuw moeten inpakken omdat we de kamer niet konden houden. Ik moest ook voor mijn paspoort gaan dus ik was er vroeg uit en bijgevolg Pascal ook. In tegenstelling tot alle verwachtingen ging dat heel vlotjes en de volgende dag kon ik hem zelfs afhalen. Dan naar Jad Vashem getrokken. Hoe fout kan je blijven rijden? Wel heel lang. De kaart die we hebben van Jeruzalem houdt er geen rekening mee dat er heuveltjes zijn en dat kan wel eens van belang zijn. Enfin we begrijpen er de ballen van, het komt gewoonweg niet overeen met wat we zien. Hoe dan ook, Jeruzalem is een speciale stad. Mensen rijden er roekeloos en alsof dat niet genoeg is steken de mensen waar het hun zint over. Je moet er mensjes ontwijken, maar dat levert gek genoeg geen stress op. Je moet gewoon met je hand op de toeter rijden en dan komt alles wel goed. Enfin, na lang verkeerd rijden eindelijk bij Jad Vashem toegekomen. http://www1.yadvashem.org/new_museum/Galleries/gal3.html
Het museum is vernieuwd en de nieuwe filosofie die erbij hoort is om een idee te geven wat de Nazi’s ons volk hebben aangedaan door een hele gang door te lopen waarbij er kamers aan elke kant op chronologische volgorde naar het einde lopen. De gang is zodanig opgebouwd dat je niet in één pas kan doorlopen, maar dat je verplicht wordt om de geschiedenis onder ogen te komen en alle gruwels die er gebeurd zijn te beleven. Hij is afgebakend met ijzerdraad en beelden die aangeven van waar je komt en waar je naartoe gaat. De historie begint met een film die toont hoe het Joodse leven vóór de holocaust was. Dan begint het pad door de gruwelijkste periode van ons volk. De aanloop naar de holocaust wordt verklaard door de voortekens van heftig antisemitisme wanneer de Joden zich beginnen te assimileren in West en Oost Europa. In West Europa (FR-NL-ENG...) begonnen de Joden na de Franse revolutie meer gelijkaardige rechten te krijgen met de inwoners van de landen waar ze leefden. Zo voelden velen zich echt volledig opgenomen in de maatschappij. In Oost Europa was het wel heel anders, daar werden ze geconfronteerd met de gemoedstoestanden van de Tsaren en werden ze in Pogroms gestoken en zelfs afgeslacht door de legers van de Tsaren. In Polen, waar mijn grootouders vandaan kwamen was het begin vorige eeuw echt een hel met zijn momenten. Daarom zijn zij er vertrokken. Degenen die er bleven, dachten waarschijnlijk dat het allemaal van voorbijgaande aard was en dat ze ooit wel een beter leven zouden krijgen... Enfin, van de ene kamer naar de andere wordt het steeds zwaarder en zwaarder en werd mijn geschiedenis terug opgefrist. Babi Yar 34000 mensen vermoord op 2 dagen. Rij van mensen die voor een afgrond staan en afgeslacht worden, volgende rij moet ze bedekken met zand en dan worden zij afgeslacht en zo voort. Op 2 dagen. Op 5 jaar: 6 miljoen gewone mensen waarvan 1,5 miljoen kinderen, gewone burgers, gewone dokters, muzikanten, leerlingen, huisvrouwen, baby's, ouderen verwoest en vernietigd. En waarom? Dat speelt voor mij niet waarom. Wel hoe kan het zijn dat dit is gebeurd? Waarom heeft de wereld dit kunnen toestaan? Hoe komt het dat mensen tot deze gruwelen in staat zijn? Waar houdt dit geweld op? Sommige mensen zijn van mening dat dit nooit meer opnieuw zal gebeuren met het Joodse volk. Wel ik ben lang niet zo positief. Het feit dat de wildste dromen van de Duitsers is kunnen uitkomen geeft mij geen hoop. Als ik die Ahmadinejad hoor, dan geloof ik hem echt wel als die zegt dat de staat Israel van de kaart moet verdwijnen. Ik denk echt niet dat die wat anders bedoelt.
Er is wel elke dag iets dat me eraan herinnert. Maar ondanks het verdriet en de pijn heeft het Joodse volk opnieuw de kracht gevonden om er het beste van te maken. Maar de leuze: never forgive, never forget is de minste respect dat ik aan mijn voorouders kan geven. Daar sta ik mee op en daar ga ik mee slapen. Neen ik vergeet jullie niet en neen ik zal nooit vergeven wat er gebeurd is op geen enkele manier. En neen ik zal niet toelaten dat de holocaust gebanaliseerd wordt door mensen die mij proberen te vertellen dat er vandaag ook gruwelen bestaan of dat niet alleen Joden geleden hebben. Dat is allemaal waar, maar het leed van ons volk en wat ons is aangedaan met de systematiek die erachter is en de lafheid van de wereld kan met geen enkel leed vergeleken worden. Dat zou oneerbiedig zijn ten opzichte van mijn volk. Wiens haren werden er nog afgeknipt om te kunnen recycleren, wiens huid werd er nog gebruikt om lampekappen of zeep van te maken? Mensen denken niet graag hieraan, maar de realiteit is des te walgelijker.

Deze wandeling door deze gruwelijke periode eindigt bij een kamer waar er foto's aan de muur hangen en er een put is met water beneden. Als je naar beneden kijkt zie je de reflectie van deze mensen die aan de muur hangen. Dit is om ons eraan te herinneren dat het aantal mensen dat gestorven is niet te bevatten valt, maar dat ze elk van hun een naam, een gezicht, een familie hadden. En we hebben niet eens alle materiaal kunnen verzamelen omdat de Nazi's zoveel vernietigd hebben. We weten wel wie er allemaal dood zijn, maar we hebben niet het verhaal van elk van die mensen omdat er in vele gevallen niemand was om het na te vertellen. De getuigenissen doorheen het museum tonen des te meer aan dat elk slachtoffer gereduceerd werd tot niets en dat enkel het instinct hun levend gehouden heeft. Opnieuw vraag ik: wie maakt dat nog mee? Na de hall of remembrance kan je een luchtje scheppen met zicht op Jeruzalem. Was ook wel nodig.
De moraal en hoop in de schoenen teruggekeerd naar het hotel en met Martine en Eduardo afgesproken. Even terug op adem komen. We zijn naar Ein Kerem geweest. Ze hadden daar bijna een huisje gekocht, maar helaas heeft de eigenaar zijn mening herzien. Ein Kerem is een landelijk dorpje in het midden van Jeruzalem. Ongeloofelijk dat het nog bestaat.

29 mei 262 - 301

Vandaag zijn we van culturele aard. Eerst paspoort gaan ophalen en dan een drukke dag opnieuw voor de boeg…Ik heb beloofd aan mijn ouders om familie te bezoeken en ook om een plantje te bezorgen aan een kennis. Allemaal best wel in te passen. Begonnen met een bezoekje aan het Israel Museum, maar die was toe, wel was de tuin open. Allemaal rare kunstwerkjes gezien waar we de ballen van begrepen maar waar we wel een kiekje van wouden hebben. Uiteindelijk echt wel indrukwekkend want er is een makette opgemaakt van Jeruzalem ten tijd van de Tempel. Echt heel gaaf gemaakt. Daarna zijn we naar de markt gegaan want ik wou dat eens aan Pascal laten zien. Leuk geshopt, toch maar een jurkje gekocht om bij familie te gaan want met een bouwvakkersbroek en een diepe decolleté zal ik mij daar niet lekker voelen... Maar eerst naar het ziekenhuis Hadassah en Hebrew University waar die kennis werkt. Geen makkie om hem te vinden, maar uiteindelijk zijn we er wel geraakt... Plantje achtergelaten en richting Ehad Ha'am. Daarna richting familiebezoekje. Eerst nog gaan omkleden in een hotel in de buurt. Jurk was ok en hun kleinkinderen waren op visite samen met achterkleinkinderen. Erg gezellie en heel lieve mensen.
Daarna was het de bedoeling om met Perla (die haar GSM gemold heeft) af te spreken, maar waren we te moe voor en zij bleek later ook. Ze heeft een ontzettend druk leven en wil toch nog afspreken als er familie uit het buitenland komt. Ik ben die avond nog naar Debora gegaan en Pascal is op het hotel gebleven om fotootjes op zijn computer te zetten. (althans dat beweert hij… (grapje) ). Ja dé avond dat ik echt laat ben gaan slapen. Pascal werd al ongerust...

30 mei 302 – 311

De vakantie loopt nu echt naar zijn einde…Tel Aviv is onze laatste bestemming. Daar blijven we tot het einde. Was ook geen makkie om er een hotelletje te vinden dat in ons budget pastte, maar: Malon Top, was wel ok. Auto geparkeerd in de straat waar we 2 bekeuringen kregen. Niet leuk. Enfin so be it, toch niet betaald… Pascal was best teleurgesteld door de looks van Tel Aviv. Het is niet meer onderhouden omdat de eigenaars niet verplicht zijn hun panden in orde te maken. Zonde. Na ingetrokken te zijn in het hotel, thais gaan eten om daarna te gaan uitzakken aan het strand. Lekker genieten en mensjes bekijken. Iets dat we best wel veel hebben gedaan in Tel Aviv. Niet echt bijzonderheden van deze dag.

31 mei 312 – 327

Lekker uitgeslapen, not. We wilden graag naar het Diamond museum gaan de dag erop, maar bleek dat dat niet kon, dus hebben we het op de dag zelf gepland. Daarom konden we die dag dan weer niet naar Bet Hatfoesot (diaspora museum). Dan zijn we maar in afwachting op de Bograshov gaan shoppen. Ik heb eerst 2 broekjes en een jurkje gekocht terwijl Pascal buiten de krant stond te lezen. Vervolgens zijn we naar een jeanswinkel gegaan. Daar hebben we voor Pascal een jeans, een short, en 3 t-shirtjes gekocht. Mijn schatje zal er nog lekkerder uitzien. Voor mij ook een jeansje gekocht om mijn bouwvakkersjeansbroeken te vervangen... Op de terugweg naar het hotel toch nog gestopt in de winkel op de Ben Jehuda waar Pascal zijn oog al sinds het begin had laten vallen op een supercool setje. Ook maar gekocht... Enfin om 13h30 zou de gids ons komen ophalen dus alles snel op de kamer gezet en in de lobby wachten. Eerst bleef die kletsen in het busje (er zat nog een Koreaans koppel erbij) over hetgeen dat we zouden zien. Ok, wij hadden haast, wij wouden nog naar het strand om bij te kleuren, maar helaas dat zou niet meer bij tijd kunnen gebeuren. Eerst een interessante rondleiding gekregen in Jaffo, dan door de straten van Tel Aviv om dan uiteindelijk in het Diamond Museum in Ramat Gan uit te komen. Wat een teleurstelling zeg. Ok, daar staan mooie skyskrapers en tof te weten dat de mensen via een tunnel van het station tot het Diamond Center geraken. Daarna gaf onze gids ons over naar een andere gids die ons 3 minuten uitleg gaf over het feit dat het echte museum in renovatie was en dat het er geweldig zal uitzien. We kregen een filmpje te zien over de diamant en dat was het dan. We werden naar de shop geleid en daar konden we naar echte diamenten kijken. Enfin, we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons een idee te maken over wat het allemaal kostte en nu we dat weten zijn we heel blij... not. Enfin, wel zijn onze ringen terug blinkend gemaakt en daar waren we dan pas echt wel blij mee. Dat voelde ook aan alsof we iets gekocht hadden. Ik heb er in ieder geval niets gezien waar ik echt buikpijn van heb, dat ik het niet heb. Wel uiteraard heb ik aan Pascal laten zien wat ik mooi vond. Je weet maar nooit…
Na een uur of zo hadden we het wel gehad en wouden we echt wel naar het strand alleen moesten we op het andere koppel wachten om een taxi te kunnen nemen op kosten van het Diamond Center. Samiaki. Rap naar het strand in de hoop dat we nog zouden bijkleuren, maar er waren wolkjes tot groot ongenoegen van Pascal.

1 juni foto 328 – 336

Ja, op vrijdag zoals eerder vermeld heb je maar een halve dag om het allemaal geregeld te krijgen. Snel naar het Diaspora Museum, dat op de universiteit van Tel Aviv is. Wel handig om mijn geschiedenis op te frissen. Voor Pascal veel nieuwe informatie, dus we moeten nog eens terugkeren. Het sluit om 13h dus nog wel tijd over om misschien wel naar de kapper te gaan. Eerst Pascal dan ikki. Was geen goed idee, maar daar is het nu te laat voor… Enfin de kapper was een enthousiaste kerel die het leuk vond dat we foto's namen. Pascal's haar moest zo kort mogelijk zijn, ik vond het net iets te kort, maar het groeit wel snel bij. Dan dus ikke aan de beurt. Hij probeerde absoluut om mij haarspul te verkopen want ik zou te veel haar verliezen volgens hem. Nu, misschien is dat ook wel zo, maar ik denk wel dat er vooralsnog genoeg is. Hij moest het zelfs uitdunnen... jokkebrok... Daarna nog even naar het strand voordat we naar Nina en Bram zouden gaan in Tsur Moshe. Dank zij Pascal's geheugen hebben we het huis terug kunnen vinden, want ik had het niet meer geweten hoor.Bram, Danni, Dafni en Vivi en Alfred waren er ook. Was heel leuk om met hun te kletsen. Danni vond het niet leuk dat ik zei dat het goed was dat Vivi veel en laat uitging. Ik blijf erbij, de jeugd in Israel val best wel goed mee. Het moet al echt ongeluk zijn om foute mensen tegen te komen…Dafni studeert aardrijskunde en G-dsdienst, Vivi studeert in Parijs, Danni doet onderzoek in Haifa en Alfred is/was professor biologie (denk ik). Was weeral erg gezellig zoals het altijd is bij Nina. Toch vrij vroeg vertrokken want ik wou de haven van Tel Aviv nog zien. Nou, dat is de moeite hoor. Daar staan de mooiste terrasjes en helemaal modern en proper en heel trendy. Allerlei types van mensen, jong en oud, touristen en Tel Avivers, Joden en Moslims, mooi en lelijk, rijk en arm ... Tel Aviv was voor mij altijd een stad van contrasten en dat zal het altijd wel blijven veronderstel ik. Uiteindelijk konden we onze laatste avond niet afsluiten zonder naar het strand te gaan…

2 juni 337 – 368

Tja, het einde is echt nabij. Eerst alles ingepakt en dan maar te voet naar Paule waar we zouden gaan brunchen. Tijd beetje onderschat en ik wist niet meer welk huisnummer ze zat. Nog naar Martine moeten bellen voor het juiste nummer. Beetje te laat, maar dat was geen erg. Beetje bij kunnen kletsen en het was gewoon gezellig. Ook niet echt lang gebleven want we moesten nog naar het strand. Daar hebben we dan de rest van de middag gezeten. Tja, over aan het strand zitten kan ik niet veel vertellen, behalve dan dat Pascal helemaal wild werd omdat die een soldate zag die haar geweer bij zich had op het strand. Dat vond hij stoer… (ik minder, ik had met haar te doen , want dat ding is best wel zwaar en het is een zware verantwoordelijkheid). Lekker gegeten op de Hayarkon en dan met een zwaar hart terug naar het hotel want om 2h moesten we er terug uit om te vertrekken naar de luchthaven. We konden maar niet in slaap geraken en toen zagen we bij overmaat van ramp een gigantische kakkerlak. En dan ga je bang zijn dat je hem meeneemt naar Belgie. Mijn man, mijn ware held is op het idee gekomen om er een kopje overeen te zetten. Van deze gezonde portie adrenaline is het nog moeilijker om in slaap te komen.

3 juni

Op tijd uit bed, op schema in de auto, niet verkeerd gereden, wel heeft het langer dan ik had gepland geduurd om uit Tel Aviv te geraken. Sjongejonge om de 200 m een rood licht en ze zijn niet op elkaar afgesteld. Behalve dat, mag je nergens rijden als particulier, wel als bus of Taxi. Ja, daag: er staat nergens een alternatief vermeld. Enfin, voor we het wisten waren we in het vliegtuig richting België. Zwaar hartje, maar Talli zou ons komen ophalen, dus dat was dan wel weer een heel leuk vooruitzicht. Heb wel geen mango’s mee voor haar... Verrassing: Talli komt niet alleen, Barbara is er ook bij. Samen ontbijtje gaan nemen in Brussel aan het kerkhof. Over onze reis verteld en nog nagepraat over het huwelijk. Zonnetje scheen, dus onze vakantie werd niet abrupt onderbroken. Met 2 auto’s terug naar huis, want Emmanuel had mijn auto nodig. Was dan weer minder gezellig, maar de rit verliep vrij relaxed. Moest opnieuw wennen aan het schakelen.

Zo dat was dan ons/mijn reisverslagje. Het was een prachtig huwelijksreis met zoveel indrukken om samen te delen. Was dan misschien eerder al op veel plaatsen geweest, maar om het met mijn liefdevolle man te beleven delen was een onbeschrijfelijk mooi gevoel.

Bedankt Pascal!